Over Permacultuur Centrum Nederland

De grote vraag van deze tijd is niet hoe we bestaande systemen duurzamer worden, maar hoe we bouwen aan een nieuwe regeneratieve cultuur. Een samenleving waarin mensen, gemeenschappen en ecosystemen weer kunnen floreren.

Permacultuur is daarvoor een sterke vertrekpunt. De afgelopen vijftig jaar heeft deze ontwerpfilosofie wereldwijd laten zien hoe we landbouw, tuinen en landschappen kunnen ontwerpen vanuit de logica van levende systemen. Inmiddels groeit ook de aandacht voor toepassingen van permacultuur op hogere schaalniveaus: organisaties, gemeenschappen, regionale voedselnetwerken en stedelijke ontwikkeling.

Aan die ontwikkeling wil Permacultuur Centrum Nederland bijdragen.

Dat doen we aan de hand van drie uitgangspunten:

  1. regeneratieve cultuur als horizon met de natuur als het leidende principe voor de wereld van morgen
  2. ontwerpen vanuit de logica van levende systemen als werkwijze
  3. gemeenschappen als motor van verandering.

Onze ambitie is met kennis en ervaring van permacultuur bij te dragen aan concrete maatschappelijke verandering.

Wie wij zijn

Permacultuur Centrum Nederland is een ontwerp- en leerschool.

Wij brengen mensen samen die willen bijdragen aan een regeneratieve samenleving: initiatiefnemers, ontwerpers, bestuurders, ambtenaren, ondernemers, vrijwilligers en iedereen die werkt aan regeneratieve toekomst.

PCN is een open netwerk. We nodigen mensen uit om hun kennis, ervaring en initiatieven met elkaar te verbinden. Zo bouwen we stap voor stap aan een gemeenschap die van én met elkaar leert.

Wat wij doen

Wij ontwikkelen en delen kennis over het ontwerpen van levende systemen op verschillende schaalniveaus.

Dat doen we onder andere door:

  • het verzorgen van opleidingen en cursussen, zoals Organiseren vanuit vertrouwen , over het ontwerpen van organisaties en gemeenschappen vanuit de logica van levende systemen;
  • het ondersteunen van maatschappelijke initiatieven, waarbij wij niet de oplossingen ontwerpen, maar het ontwerpproces begeleiden zodat mensen zelf eigenaar blijven van hun ontwerp;
  • het organiseren van workshops, trainingen en ontwerpsessies voor gemeenten, provincies, maatschappelijke organisaties, onderwijsinstellingen en bedrijven die willen werken aan regeneratieve vraagstukken;
  • het bieden van ruimte aan docenten, ontwerpers en initiatiefnemers die vanuit de uitgangspunten van permacultuur willen bijdragen aan de verdere ontwikkeling van dit vakgebied;
  • het ontwikkelen van praktijkprojecten waarin nieuwe ideeën kunnen worden onderzocht, getest en verder ontwikkeld.

Wij geloven dat maatschappelijke verandering niet ontstaat door één organisatie, maar door mensen die samen leren, ontwerpen en verantwoordelijkheid nemen voor hun leefomgeving.

Wil je daaraan bijdragen? Of heb je een ontwerpvraag, een initiatief of een idee waarbij je denkt dat wij kunnen meedenken? Neem dan gerust contact met ons op. We maken graag kennis.

Bestuur van de stichting

René Röell
Jet Effting
Mijnke Janssen

Docenten

René Röell

René (1962) is een van de docenten sociale permacultuur. Hij heeft een achtergrond in de biologie en is na zijn promotie wetenschapsgeschiedenis gaan werken bij een adviesbureau voor milieu en duurzaamheid. Na een opleiding tot natuurgeneeskundig therapeut raakte hij in 2010 betrokken bij het Permacultuur Centrum Nederland.

In 2014 heeft hij zijn PDC gehaald bij Aranya in Engeland en in 2015 een certificaat Sociale Permacultuur bij Robyn Francis. In 2023 volgde hij de opleiding Evolutionaire Psychologie voor Professionals bij Max Wildschut en in hetzelfde jaar de CLIPS-training van het Global Ecovillage Network.

In Zutphen heeft René aan de wieg gestaan van diverse projecten, zoals Transition Town Zutphen, het Bijenlint en Stadslandbouw. Momenteel woont en werkt hij in Arnhem is hij als mede-initiatiefnemer van Héérlijk van Hier betrokken bij de beweging voor lokaal voedsel.

Vanuit zijn brede ervaring wil hij groepen en initiatieven in het maatschappelijke verder helpen met scholing en advies op basis van permacultuur. Zijn motto daarbij is:

“We moeten ons organiseren op een manier die past bij de idealen waarvoor we staan. Dat betekent behalve dat we effectief willen zijn in onze taak, ook dat we menselijke organisaties willen creëren, waarin vertrouwen weer het natuurlijke uitgangspunt van de samenwerking is. Alleen zo kan de inzet en inspiratie ontstaan die nodig is voor daadwerkelijke verandering.”

Caroline Siepman

Caroline (1970) is een van de docenten sociale permacultuur. Zij is van oorsprong logopedist. Communicatie en verbinding vormen in haar leven een rode draad. Zij werkte 15 jaar in het speciaal onderwijs voor kinderen met ernstige spraak-taalproblemen en slechthorende kinderen. Later volgde zij een opleiding tot kindercoach en daar leerde zij vooral ‘blijven bij wat er is’.

Eerst observeren (zien, horen en voelen) wat er speelt en dan pas actie ondernemen en alleen als dat echt nodig is, is ook een van de permacultuur-ontwerpprincipes.

Vanaf 2015 zat zij 9 jaar lang in de redactieraad van Permacultuur Magazine. In 2015 volgde zij een vierdaagse cursus sociale permacultuur bij Permacultuur Centrum Nederland. Sociale permacultuur is voor haar een manier om de voorwaarden te scheppen voor het ontstaan van een nieuwe, duurzame cultuur van vertrouwen en verbinding.

“Dit vraagt van ons dat we ons kwetsbaar opstellen, dat we spreken vanuit ons hart en diep luisteren zodat iedereen zich gehoord kan voelen. Zo kunnen we de groepsintelligentie aanboren die noodzakelijk is om de uitdagingen op onze planeet aan te gaan.”

Marc Siepman

Marc (1973) geeft sinds 2013 onvoorwaardelijk lezingen cursussen. Aanvankelijk alleen over de bodem, maar later ook over economie en systeemdenken. Deze aspecten voegt hij toe aan de permacultuurcursus.

Hij vertaalde drie boeken: Het Bodemvoedselweb (2014), Bodem in Balans (2015) en Mycorrhizale Schimmels (2021). Hij schrijft artikelen, blogs en columns. Momenteel schrijft hij zelf een boek: Een web van onderlinge afhankelijkheid.

“We zijn hier om te ontwaken uit onze illusie van afgescheidenheid.”

Thích Nhất Hạnh

Louise van der Stok

Louise (1987) is geïnteresseerd in het hele plaatje. Ze studeerde bos- en natuurbeheer om kennis over landschap en ecologie op te doen maar richtte haar afstudeeronderzoek op de vraag hoe inheemse manieren van leren en leven kunnen bijdragen aan een regeneratief onderwijssysteem in het Westen.

De verandering naar een duurzame samenleving heeft technische, fysieke aspecten maar ook culturele en innerlijke aspecten.

Voor Louise komen deze samen in de ontwikkeling van voedselbossen. Naast de ontwikkeling van voedselbossen houdt ze zich ook bezig met onderwijsontwikkeling en natuureducatie. Het is haar persoonlijk missie om wilde planten weer als waardige bondgenoten in ere te herstellen.